متن رأی
رأی شماره ۴۴ ـ ۱۳۶۳/۱۰/۱۰
بسمه تعالی
رای وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور
نظر به اینکه کیفر های دیه و حبس مقرر در ماده ۱۶۹ قانون تعزیرات» با عنایت به مقررات حاکم موجود به لحاظ لزوم موقوف شدن تعقیب مجرم با گذشت شاکی در خصوص دیه و قابل گذشت نبودن آن در مورد کیفر حبس مجازاتهای مستقل و منفک از هم بنظر می رسند و از طرفی با توجه به صراحت مادتین ۱۹۸ و ۲۸۷ قانون اصلاح موادی از قانون آیین دادرسی کیفری حبس های کمتر از ده سال قطعی استء لذا رای شعبه ۱۹ دیوان عالی کشور که بر مبنا و اساس این نظر صادر شده قانونی و موجه تشخیص می شود.
این رأی طبق ماده واحده قانون مربوط به وحدت رویةٌ قضائی مصوب سال ۱۳۳۸ در موارد مشابه برای شعب دیوان عالی کشور و دادگاه ها لازم الاتباع است.
هیأت عمومی دیوان‌عالی کشور
