متن رأی
شمارة رأی: ۱۴۰۰/۹/۱۶-۸۱۷ ری وحدت رویةٌ هیأت عمومی دیوان عالی کشور با عنایت به اینکه برابر ماده ۲۲ قانون نحوه اجرای محکومیت های مالی مصوب ۱۳۹۴ محکومیت به پرداخت دیه در زمره محکومیت های مالی مشمول این قانون است و مطابق دیگر مواد همین قانونء از جمله مواد ۱۰ و ۱۴ آن. دعوای اعسار دعوایی «غیرمالی» است که به موجب دادخواست و به طور مستقل مطرح و رسیدگی می شود و در ماده ۱۴ اخیرالذ کر تنها به « مرحله تجدیدنظر» این دعوا اشاره شده است و با توجه به اینکه قابل فرجام بودن آراء دادگاه هاء امری استثنایی و نیازمند نص است و در هیچ یک از مقررات مربوط چنین نصی وجود ندارد. بنابراین آراء صادره از سوی دادگاه های کیفری یک در خصوص اعسار از پرداخت دیهء قابل فرجام خواهی در دیوان عالی کشور نیست. بنا به مراتب رای شعبه چهل و دوم دیوان عالی کشور که با این نظر انطباق دارد. به اکثریت قاطع آراء صحیح و قانونی تشخیص داده می شود. این رای طبق ماده ۴۷۱ قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ۱۳۹۲ با اصلاحات و الحاقات بعدی» در موارد مشابه برای شعب دیوان عالی کشورء دادگاه ها و سایر مراجع» اعم از قضایی و غیر آن لازم الاتباع است.
هیأت عمومی دیوان عالی کشور
