متن رأی
رأی شماره ۶۲۵۰ ـ ۱۳۴۲/۱۲/۲۷
بسمه تعالی
رای وحدت رویه هیأت عمومی دیوان عالی کشور
" چون طبق بند ب ماده ۲۳۸ مکرر قانون مجازات موقعی کیفر صادر کننده چک بلامحل تشدید می گودد که در صدور چنین چکی سوء نیت داشته باشد و یکی از طرق احراز سوء نیت ابلاغ اظهارنامه به او است و اصولاتا اظهار نامه به شخص متهم ابلاغ واقعی نگردد نمی توان یقین حاصل کرد به این که با علم و اطلاع از صدور اظهارنامه از پرداخت مبلغ چک خودداری کرده است. بنابراین ابلاغ اظهارنامه در این مورد ابلاغ واقعی است نه قانونی» مگر این که دادگاه از طرق دیگری از قبیل اقرار متهم یا دلایل دیگر احراز نماید که متهم از مفاد یا صدور اظهارنامه مطلع شده است. معهذا در موقع مقرر از پرداخت وجه چک امتناع نموده است. این رای طبق قانون وحدت رویه قضایی مصوب تیرماه ۱۳۲۸ در مورد مشابه لازم الاتباع است."
هیأت عمومی دیوان‌عالی کشور
