نظریه مشورتی ۷/۹۹/۷۰۰

آیا وفق ماده 50قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387بیمارستانها درمانگاهها و کلینیکهای درمانی خصوصی از ارگانهای ارائه دهنده خدمات محسوب و از عوارض شغلی و همچنین عوارض بر درآمد موضوع ماده 77قانون شهرداری معاف میباشند یا خیر؟

در ماده 12قانون مالیات بر ارزش افزوده مصوب 1387با اصلاحات و الحاقات بعدی موارد معافیت از پرداخت این مالیات تعیین شده و در بند 9آن آمده است »انواع دارو ،لوازم مصرفی درمانی ،خدمات درمانی )انسانی ،حیوانی و گیاهی( و خدمات توانبخشی و حمایتی« .اطلاق بند مذکور شامل بیمارستانها ،درمانگاهها و کلینیکهای درمانی خصوصی ارائهدهنده خدمات درمانی میشود .بنابراین ،مؤسسات نامبرده از پرداخت مالیات بر ارزش افزوده و عوارض موضوع ماده 38قانون فوقالذکر معاف هستند .در تأیید این استنباط یادآوری میشود که سازمان امور مالیاتی کشور در این خصوص بخشنامه شماره 9253مورخ 9/7/1390را صادر کرده است و دیوان عدالت اداری در دادنامه شماره 2895مورخ 10/10/1398به عدم ابطال این بخشنامه رأی داده است .با توجه به ماده 50قانون یاد شده که برقراری هرگونه عوارض برای انواع کالاها و همچنین ارائه خدمات که در این قانون تکلیف مالیات و عوارض آنها تعیین شده است و نیز برقراری عوارض به درآمدهای مأخذ محاسبه مالیات توسط شوراهای اسلامی و سایر مراجع را ممنوع کرده است ،لذا شورای اسلامی شهر نمیتواند در مورد خدمات درمانی بیمارستانی که در ماده 12قانون مذکور از پرداخت مالیات و عوارض موضوع این قانون معاف و تعیین تکلیف شده است ،عوارض وضع کند .همچنین ماده 77قانون شهرداری مصوب 1334با اصلاحات و الحاقات بعدی در مقام تعیین عوارض و بهای خدمات نیست؛ بلکه مرجع حل اختلاف بین مؤدی و شهرداری را در این موارد تعیین کرده است. دکتر احمد رفیعی مدیرکل حقوقی قوه قضاییه