نظریه مشورتی ۷/۹۹/۲۹۰

موضوع :تعارض بین ماده 17و قسمت »ت« از بند 3ماده 14آییننامه تعرفه حقالوکاله حقالمشاوره و هزینه سفر وکلای دادگستری مصوب 28/12/1398رئیس محترم قوه قضاییه بر اساس ماده 17آییننامه یاد شده حقالوکاله اعتراض به آرای کیفری که مرجع رسیدگی آن دیوان عالی کشور است بر اساس تعرفه مرحله تجدیدنظر است یاد شده از جمله آرای کیفری که مرجع رسیدگی آن دیوان عالی کشور است آرای صادره از دادگاه کیفری یک استان میباشد مطابق قسمت »ت« از بند 3ماده 14آییننامه یاد شده ،حقالوکاله فرجامخواهی کیفری حداقل دو میلیون ریال و حداکثر دویست میلیون ریال تعیین شده است همانطور که ملاحظه میشود برای فرجامخواهی کیفری دو نوع حقالوکاله متفاوت در نظر گرفته شده است لذا با توجه به مراتب مذکور لطفا در این خصوص امعان نظر فرمایید.

معاون قضایی محترم رئیس کل و سرپرست معاونت برنامه ریزی و فناوری اطلاعات استان تهران با سلام و دعای خیر؛ بازگشت به استعلام شماره 9001/581/19مورخ 1399/2/31به شماره ثبت وارده 290مورخ ،1399/3/3نظریه مشورتی کمیسیون آیین دادرسی مدنی این اداره کل به شرح زیر اعلام میشود: هر چند با توجه به رأی وحدت رویه شماره 754مورخ ،25/8/1395میتوان واژه »اعتراض« در ماده 17آیین نامه تعرفه حقالوکاله ،حقالمشاوره و هزینه سفر وکلای دادگستری مصوب 28/12/1398را به اعتراض نسبت به آرایی از قبیل قرار منع تعقیب صادره از دادگاه کیفری یک که قابل رسیدگی در دیوان عالی کشور است حمل کرد و تعارض ظاهری ماده 17مذکور و قسمت »ت« از بند 3ماده 14آیین نامه مذکور را توجیه کرد ولی از آنجایی که در برخی موارد مبلغ قابل مطالبه برای اعتراض به قرار منع تعقیب از مبلغ قابل مطالبه برای فرجامخواهی نسبت به آرایی که در ماهیت صادر شده است بیشتر خواهد بود به نظر اصلاح آیین نامه مذکور در خصوص فرض سؤال به صواب نزدیکتر است. دکتر احمد رفیعی مدیرکل حقوقی قوه قضاییه