نظریه مشورتی ۷/۹۹/۱۷۰

دادگاه تجدیدنظر حکم بطلان دعوایی به خواسته الزام به تحویل مبیع خواهان را نقض و حکم به محکومیت خوانده به تحویل مبیع صادر کرده است .شخص ثالث دادخواست اعتراض خود را نسبت به رأی دادگاه تجدیدنظر در دادگاه بدوی مطرح نموده و دادگاه بدوی پرونده را به استناد ماده 417قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379در قالب تصمیم به دادگاه تجدیدنظر ارسال کرده است .دادگاه تجدیدنظر با این استدلال که نحوه ارسال پرونده به این دادگاه صحیح نبوده و دادخواست از سوی مقام دارای صلاحیت ارجاع نشده است، پرونده را عیناً به دادگاه بدوی اعاده کرد تا چنانچه دادگاه دعوی را به کیفیت مطروحه قابل پذیرش و استماع تشخیص ندهد ،قرار استماع دعوی صادر کند و در صورت اعتراض به رأی پرونده را نزد دادگاه تجدیدنظر ارسال کند .دادگاه بر همین اساس به لحاظ لزوم تبعیت دادگاه بدوی از دادگاه تجدیدنظر قرار عدم استماع دعوی صادر کرده است. -1آیا تصمیم دادگاه بدوی در ارسال پرونده به دادگاه تجدیدنظر صحیح است؟ -2در صورت قطعیت قرار عدم استماع دعوی ،آیا معترض ثالث میتواند مجددا جهت احقاق حق اقدام کند؟

-1در فرض سؤال که دعوای اعتراض ثالث نسبت به حکم صادره از دادگاه تجدید نظر در شعبه دادگاه بدوی اقامه شده است ،با توجه به نص ماده 420قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب 1379 که مقرر داشته است» :اعتراض ثالث اصلی در دادگاهی تقدیم میشود که رأی قطعی معترضعنه را صادر کرده است«، صدور قرار عدم استماع دعوی یا حتی صدور قرار عدم صلاحیت از ناحیه دادگاه بدوی به صلاحیت دادگاه تجدید نظر ،با توجه به عالی بودن دادگاه تجدید نظر نسبت به دادگاه بدوی ،فاقد موضوعیت و وجاهت قانونی است و دادگاه بدوی وفق ماده 420مذکور مکلف به ارسال پرونده به دادگاه تجدید نظر است. -2بنا به مراتب یادشده ،در فرض صدور قرار عدم استماع دعوی در موارد فوق و قطعیت آن ،این امر از حیث قانونی مانع طرح دعوای مجدد اعتراض ثالث اصلی از ناحیه خواهان در دادگاه تجدیدنظر نیست. دکتر احمد رفیعی سرپرست اداره کل حقوقی قوه قضاییه