نظریه مشورتی ۷/۹۸/۷۱۳

دادگاه کیفری دو در مورد اتهام شخصی مبنی بر ایراد ضرب و جرح عمدی با این استدلال که مجموع دیه صدمات نصف دیه کامله بوده ،قرار عدم صلاحیت به اعتبار صلاحیت دادگاه کیفری یک صادر نموده و دادگاه کیفری یک نیز با عدم پذیرش صلاحیت با این استدلال که ملاک صلاحیت این دادگاه دیه صدمه در یک عضو بوده ،اختلاف در صلاحیت میکند و پرونده جهت حل اختلاف به دادگاه تجدید نظر استان ارسال میشود .این دادگاه با پذیرش استدلال دادگاه کیفری دو ،دادگاه کیفری یک را صالح به رسیدگی اعلام نموده و متعاقباً دادگاه اخیرالذکر به موضوع رسیدگی و حکم بر محکومیت متهم به پرداخت دیه صادر نموده است پس از فرجامخواهی محکومعلیه پرونده در دیوان عالی کشور مطرح شده و شعبه دیوان با این استدلال که پرونده مشمول ماده 428قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392نبوده و ملاک صلاحیت مجموع دیات نبوده و دیه هیچیک از صدمات نیز به تنهایی مشمول ماده 302این قانون نمیباشد ،دادنامه تجدیدنظر خواسته مشمول قواعد عام مذکور در مواد 426و 427همان قانون میباشد، پرونده را قابل طرح در دیوان ندانسته و جهت رسیدگی به دادگاه تجدید نظر استان ارسال نموده است؛ با توجه به ارجاع دیوان عالی کشور دادگاه تجدید نظر استان چه اقدامی باید انجام دهد؟

بازگشت به استعلام شماره 9031/15085/1مورخ 1398/5/1به شماره ثبت وارده 713مورخ ،1398/5/2 نظریه مشورتی کمیسیون آیین دادرسی کیفری این اداره کل به شرح زیر اعلام میگردد: در فرض سؤال که بدواً دادگاه تجدیدنظر در مقام حل اختلاف در صلاحیت بین دادگاههای کیفری یک و دو ،دادگاه کیفری یک را صالح به رسیدگی دانسته است و متعاقباً با انجام رسیدگی و صدور حکم از سوی دادگاه کیفری یک، رأی صادره با تجدیدنظرخواهی محکومعلیه در دیوان عالی کشور مطرح و شعبه دیوان ،دادگاه تجدیدنظر استان را صالح برای رسیدگی به تجدیدنظرخواهی دانسته است ،با توجه به ماده 317قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 و ماده 30قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی مصوب ،1379دادگاه تجدیدنظر استان مکلف به تبعیت از نظر شعبه دیوان و انجام رسیدگی است. دکتر احمد رفیعی معاون اداره کل حقوقی قوه قضاییه