نظریه مشورتی ۷/۹۸/۱۹۹۱

نظر به این که برابر ماده 25قانون حمایت خانواده مصوب 1391در پروندههای طلاق توافقی طرفین باید بدواً به مراکز مشاوره خانواده مراجعه و پس از آن از طریق دفاتر خدمات الکترونیک قضایی دادخواست خود را مطرح و به دادگاه ارسال کند و نیز طبق ماده 27همان قانون در طلاقهای غیر از طلاق توافقی باید به داوری ارجاع شوند .حال با توجه به اینکه زوجه با داشتن وکالت رسمی در طلاق و یا از طریق وکیل زوج دادخواستی را با عنوان طلاق به درخواست زوجه و یا تقاضای صدور گواهی عدم امکان سازش به درخواست زوج مطرح نموده و به مراکز مشاوره خانواده نیز مراجعه نکرده و پرونده به دادگاه ارجاع شده است و طرفین زوجه و وکیل زوج در جلسه رسیدگی توافق بر طلاق داشته و تقاضای صدور طلاق را دارند ،لذا با عنایت به اینکه در اینگونه پروندههاطرفین به توافق میرسند و پرونده طلاق توافقی مطرح میشود آیا طرفین را باید بدواً به مراکز مشاوره خانواده معرفی و پس از اخذ و ارائه نظریه مشاور اقدام به صدور رأی نمود یا باید به داوری ارجاع داد و پس از وصول نظریه داوران اقدام به صدور رأی کرد؟

اولاً ،در فرضی که زوج به زوجه وکالت بلاعزل با حق توکیل به غیر اعطاء کرده و زوجه با توکیل به وکیل دادگستری دادخواست طلاق تقدیم کرده است ،صرف امضای دادخواست طلاق توسط وکیل دادگستری که وکیل معالواسطه زوج تلقی میشود ،به معنای توافق فعلی زوجین بر طلاق نیست و فرض سؤال مشمول ماده 27قانون حمایت مصوب 1391خانواده است و ارجاع موضوع به داوری الزامی است و اصولاً مادام که زوجین توافق خود را بر طلاق اعلام نکرده باشند ،موضوع از شمول ماده 25قانون یادشده خارج است. ثانیاً ،در طلاقهای توافقی مراجعه به مشاوره قائم به شخص است و قابل توکیل نیست؛ و مفروض آن است که قانونگذار با پیشبینی نقش مشاور خانواده در دعاوی طلاق ،در مقام آن بوده است تا با مداخله مشاور و استماع نظر و پیشنهادهای وی از سوی زوجین نسبت به حل اختلافات فیمابین ،انصراف ایشان از طلاق را تسهیل کند. بنابراین در فرض اخیرالذکر دادگاه در صورتی میتواند بر اساس مقررات مربوط به طلاق توافقی اتخاذ تصمیم کند که زوجین شخصاً در مرکز مشاوره حاضر و گواهی مربوط را اخذ کنند. دکتر احمد محمدی باردئی معاون اداره کل حقوقی قوه قضاییه