نظریه مشورتی ۷/۹۸/۱۷۸۰

-1در دعوای مدنی در صورتی که خواسته غیرمعلوم باشد )مثل اجرتالمثل تصرف یک ملک( بر اساس مقررات از جمله بند 14ماده 3قانون وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین ،خواهان مکلف است مبلغ یکصد و پنجاه هزار تومان را بپردازد .چنانچه پس از رسیدگی ،حکم علیه خواهان به جهت عدم احراز ضرر صادر شود و تجدیدنظرخواه خواهان بدوی بخواهد که از این حکم تجدیدنظرخواهی نماید ،به چه میزان باید هزینه دادرسی بپردازد؟ -2در خواستههای غیرمعلوم که حداقل نمبر باید پرداخت شود ،آیا نیازی به تقویم خواسته هم هست؟ قانون در مورد اموال غیر منقول دو معیار متفاوت اعلام داشته است )بند 12ماده 3قانون وصول( یکی برای پرداخت و دیگری برای صلاحیت .آیا این دو معیار را برای دعاوی منقول هم میتوان به کار گرفت یا اینکه بند ماده 12 امری استثنایی است و قابل تعمیم به سایر موارد نیست؟

-1هر چند در خصوص فرض سؤال دیدگاههای مختلفی وجود دارد ولی نظر اداره کل حقوقی همان است که در نظریه شماره 2256/97/7مورخ 17/4/1398به استعلام کننده محترم اعلام شده است. -2در مورد آن دسته از دعاوی که از ابتدا میزان خواسته معلوم نیست و خواهان بر اساس بند 14ماده » 3قانون نحوه وصول برخی از درآمدهای دولت و مصرف آن در موارد معین« مبلغی را پرداخت میکند و پس از معلوم شدن میزان واقعی خواسته و صدور رأی ،خواهان باید بقیه میزان هزینه دادرسی را پرداخت نماید ،چون در زمان طرح دعوا میزان خواسته معلوم نیست ،ابتدائاً طرح دعوا به این نحو در شوراهای حل اختلاف امکان پذیر نیست؛ زیرا صلاحیت شوراهای حل اختلاف محدود به مواردی است که در قانون به صراحت آمده است و مطابق اصل یکصد و پنجاه و نهم قانون اساسی جمهوری اسلامی ایران ،اصل بر صلاحیت دادگاههای دادگستری است. دکتر احمد رفیعی سرپرست اداره کل حقوقی قوه قضاییه