نظریه مشورتی ۷/۹۸/۱۷۰۶

در صورتی که متهم با خوراندن یا استنشاق بویاندن مواد بی هوش کننده یا مواد زوال کننده عقل برای مدت کوتاهی سبب بی هوشی یا زوال عقل مجنی علیه یا مال باخته شده و بعد از بی هوشی یا زایل شدن عقل مجنی علیه اموال او را به سرقت ببرد آیا این سرقت ،سرقت مقرون به آزار و موضوع ماده 652قانون تعزیرات و مجازات های بازدارنده می باشد یا سرقت مقرون به آزار نبود و مشمول مواد دیگر قانون مذکور می باشد.

اولاً ،با توجه به فقدان تعریف قانونی -فقهی از اصطلاح »آزار« موضوع ماده 652قانون مجازات اسلامی )تعزیرات( مصوب 1375و اینکه آزار یک مفهوم عرفی و موضوعی محسوب میشود ،بنابراین در هر پرونده ،دادگاه با عنایت به اوضاع و احوال قضیه باید آن را احراز کند. ثانیاً ،فرض سؤال )خوراندن دارو یا مادهای که موجب بیهوشی یا زوال عقل موقت صاحب مال شود( از مصادیق جنایت بر منافع )مواد 676و 680قانون مجازات اسلامی مصوب (1392است و لذا همانگونه که جنایت بر اعضا میتواند »آزار« تلقی شود ،جنایت بر منافع نیز که قسیم اعضا است ،میتواند مصداق آزار باشد. بنابراین با توجه به اطلاق واژه »آزار« در ماده 652قانون مجازات اسلامی )تعزیرات( مصوب ،1375منظور از آزار در این ماده ،هرگونه صدمه بدنی و روحی است که موجب سلب یا تقلیل مقاومت فرد آزاردیده شده و به منظور انجام سرقت اعمال شود و خوراندن مواد یا زدن اسپری بیهوشکننده که برای مدتی موجب بیهوشی میشود، میتواند از مصادیق آزار مذکور در ماده 652و حتی فرد اجلای آن باشد. دکتر احمد رفیعی سرپرست اداره کل حقوقی قوه قضاییه