نظریه مشورتی ۷/۹۸/۱۶۹۹

در خواسته صدور گواهی عدم سازش جهت طلاق توافقی ،زوجه هفده سال و یازده ماه داشته و حاضر شده است در قبال طلاق مهریه خود را به زوج بذل کند و زوج هم قبول بذل کرده است لیکن دادگاه به سن زوجه توجه نداشته و بر همین اساس از زوجه حکم رشد نیز نخواسته و این گونه هم نبوده است که پدر ولی زوجه با حضور در جلسه دادگاه بذل مهریه زوجه را تنفیذ کند .پس از صدور گواهی عدم امکان سازش و جاری شدن صیغه طلاق ،زوجه که به سن هیجده سال تمام شمسی رسیده است با این ادعا که در زمان بذل مهریه به سن قانونی نرسیده و پدرش هم بذل مهریه را تنفیذ نکرده است ،خواهان مهریه خود باشد: -1چه دادخواستی باید طرح نماید؛ آیا خواسته ابطال بخشی از صورتمجلس دادگاه در خصوص توافقات زوجین در بذل مهریه و یا ابطال بخشی از رای دادگاه در مورد بذل مهریه قابل رسیدگی است یا اینکه ماده 477قانون آیین دادرسی کیفری قابل اعمال است؟ -2چنانچه زوجه مستحق دریافت مهریه خود باشد ،تکلیف طلاق توافقی چه میشود؟ نکته قابل ذکر این است که زوجه غیر مدخوله و طلاق بائن و فاقد عده بوده است.

1و 2و -3هرچند ادعای زوجه مبنی بر فقدان اهلیت استیفاء در زمان بذل مهریه علی¬الاصول قابلیت استماع دارد ولی با توجه به این¬که در فرض سؤال صدور گواهی عدم امکان سازش و متعاقب آن اجرای صیغه طلاق به عنوان عوض مابذل زوجه قرار گرفته است ،عدم توجه دادگاه رسیدگی¬کننده به طلاق توافقی به عدم اهلیت زوجه برای بذل مهریه ،موجبات مخدوش شدن گواهی عدم امکان سازش منتهی به اجرای صیغه طلاق را نیز فراهم می¬آورد و برای زوجه راه¬کاری غیر از تقاضای اعمال ماده 477قانون آیین دادرسی کیفری وجود ندارد و تشخیص انطباق یا عدم انطباق این درخواست با قانون ،بر عهده مرجع رسیدگی¬کننده است. دکتر احمد رفیعی سرپرست اداره کل حقوقی قوه قضاییه