نظریه مشورتی ۷/۹۸/۱۰۳۱

پس از صدور گواهی عدم امکان سازش در طلاق توافقی یا طلاق به درخواست زوج و یا الزام زوج به طلاق عسر و حرجی ،چنانچه ذیحق به هر دلیلی در فرجههای سه و شش ماهه قانونی نسبت به اجرای صیغه طلاق و ثبت آن مبادرت نکند و در نتیجه گواهی یا حکم اعتبار خود را از دست بدهد ،چنانچه با شرایط پیشین مبادرت به تقدیم دادخواست کرده و تقاضای صدور گواهی عدم امکان سازش یا الزام زوج به طلاق را بدهد ،آیا از موارد امتناع دادرس از رسیدگی است؟

بازگشت به استعلام شماره 9020/176/800مورخ 1398/06/25به شماره ثبت وارده 1031مورخ ،1398/06/26نظریه مشورتی کمیسیون قوانین خانواده و امور حسبی این اداره کل به شرح زیر اعلام میگردد: در فرض سؤال مفروض آن است که دادگاه برای احراز عدم سازش زوجین یا عسر و حرج زوجه وضعیت موجود در زمان رسیدگی را ارزیابی میکند و در صورت احراز شرایط حسب مورد ،گواهی و یا حکم مربوط را صادر میکند. بنابراین بقای شرایط در زمان اتخاذ تصمیم ملاک عمل دادگاه است و اینکه دادرس امور و شرایطی را در یک برهه زمانی احراز و بر مبنای آن حسب مورد گواهی عدم امکان سازش و یا حکم الزام زوج به طلاق زوجه را صادر کرده است ،مانع از آن نیست تا همان امور و شرایط را برای برهه زمانی دیگری مورد رسیدگی و ارزیابی قرار دهد و با لحاظ وضع موجود حسب مورد در خصوص عدم امکان سازش زوجین یا عسر و حرج زوجه تصمیم مقتضی را اتخاذ نماید و موضوع از شمول بند »د« ماده 97قانون آیین دادرسی دادگاههای عمومی و انقلاب در امور مدنی 1379 خارج است. دکتر محمد علی شاه حیدری پور مدیرکل حقوقی قوه قضاییه