نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۴/۵۹۲

با توجه به ماده 313قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392در مورد رسیدگی توأمان به اتهامات متعدد متهم، چنانچه شخصی مرتکب چند جرم شود که رسیدگی به بعضی از جرایم در صلاحیت دادگاه صلح و رسیدگی به برخی دیگر در صلاحیت دادگاه کیفری دو باشد و دادگاه کیفری دو از باب رسیدگی به جرم مهمتر به تمام جرایم به صورت توأمان رسیدگی کند و حکم به محکومیت یا برائت متهم بابت هر یک از جرایم یا محکومیت بابت بعضی جرایم و برائت در خصوص برخی دیگر صادر کند ،با توجه به تبصره 5ماده 12قانون شوراهای حل اختلاف مصوب ،1402آیا دادگاه کیفری دو میتواند نسبت به جرایمی که مطابق تبصره 5ماده 12قانون ذکر شده قطعی می باشد ،رأی قطعی صادر کند؟ خواهشمند است در خصوص قطعیت یا عدم قطعیت جرایم موضوع تبصره 5ماده 12قانون یادشده و قابلیت تجدید نظر جرایم ذکر شده که به صورت توأمان رسیدگی شده است ،اعلام نظر فرمایید؟

با توجه به اینکه وفق ماده 427قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392اصل بر قابل اعتراض بودن آرای دادگاه های کیفری است و قطعی بودن آنها جنبه استثنایی داشته و نیازمند تصریح است و از آنجا که تبصره 5ماده 12قانون شوراهای حل اختلاف مصوب 1402مبنی بر قطعی بودن آرای دادگاه صلح به صراحت عبارات آن ،ناظر بر آرای دادگاه صلح است و به دلیل وضع مقررهای خاص و بر خلاف اصل قابلیت تجدید نظر آرای دادگاههای کیفری به آرای دیگر محاکم کیفری قابل تسری نیست ،بر این اساس ،آرای دیگر دادگاهها در جرایم تعزیری درجه هفت که مجازات قانونی آن حبس نباشد ،قابل تجدید نظر است. دکتر محمدعلی شاه حیدری پور مدیر کل حقوقی قوه قضاییه