نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۴/۵۹۰

به موجب بند »ب« ماده 389قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392و با توجه به ماده 384این قانون ،در پرونده هایی که به طور مستقیم در دادگاه کیفری یک مطرح میشود ،دادگاه پس از صدور قرار رسیدگی و اعمال مواد 384و 387قانون یادشده و تهیه گزارش از پرونده و تشکیل جلسه مقدماتی اداری ،هرگاه موضوع را خارج از صلاحیت خود تشخیص دهد ،قرار عدم صلاحیت صادر میکند؛ این قرار به موجب ماده 390همان قانون قابل درخواست تجدیدنظر از سوی دادستان است؛ چنانچه در پروندههای مذکور دادگاه پیش از صدور قرار رسیدگی، موضوع را خارج از صلاحیت خود تشخیص دهد آیا میتواند قرار عدم صلاحیت صادر کند؟ مستند قانونی آن چیست؟ آیا این قرار قطعی است یا قابل تجدید نظر؟ توضیح اینکه برخی معتقدند صدور قرار عدم صلاحیت در این مرحله باید مستند به بند »الف« ماده 340قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392صادر و قطعی اعلام شود؟

به موجب ماده 383قانون آیین دادرسی کیفری مصوب ،1392در مواردی که پرونده به طور مستقیم در دادگاه کیفری یک رسیدگی می شود؛ پس از پایان تحقیقات مقدماتی ،صدور قرارهای منع یا موقوفی تعقیب حسب مورد تجویز شده است؛ بدیهی است صدور چنین قرارهایی منوط به وجود صلاحیت ذاتی و محلی دادگاه کیفری یک است؛ بنابراین ،چنانچه دادگاه یادشده در جریان تحقیقات مقدماتی خود را صالح به رسیدگی نداند ،به موجب بند »الف« ماده 340قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392و مستفاد از ماده 383این قانون ،مجاز به صدور قرار عدم صلاحیت است و این قرار به استناد اطلاق ماده 390قانون پیشگفته از سوی دادستان ،قابل تجدیدنظر است. دکتر محمدعلی شاه حیدری پور مدیر کل حقوقی قوه قضاییه