نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۳/۷۸۹

با عنایت به بند »چ« ماده 217قانون آیین دادرسی کیفری که بازداشت خانگی تحت نظارت تجهیزات الکترونیکی را به عنوان یکی از قرارهای تأمین تعیین نموده است و از سوی دیگر نظر به اینکه طبق ماده 27قانون مجازات اسلامی مدت بازداشت قبلی می بایست در حکم محکومیت به حبس محاسبه شود ،آیا ایامی که متهم با قرار تأمین التزام به عدم خروج از منزل یا مح ل اقامت تحت نظارت تجهیزات الکترونیکی به سر میبرده است نیز جز ایام حبس وی محاسبه شود؟

قدر مشترک کیفر حبس و بازداشت به علت صدور قرار بازداشت موقت و کفالت و وثیقه منجر به بازداشت این است که جملگی آنان سالب آزادی و همراه با محدود ساختن آزا دی رفت و آمد متهم یا محکوم است و قرار التزام به عدم خروج از منزل یا محل اقامت تعیین شده از طریق نظارت با تجهیزات الکترونیکی )که از آن به حبس خانگی نیز یاد میشود( واجد همین اثر )یعنی محدودیت در آزادی رفت و آمد و سالب آزادی متهم( است .با توجه به این وجه مماثلت و از آن جا که در نظام قضایی ما به موجب ماده 62قانون مجازات اسلامی ،قرار دادن محکوم به حبس تحت نظارت سامانههای الکترونیکی به عنوان شیوهای از اجرای مجازات سالب آزادی حبس پذیرفته شده و مطابق ماده 2آییننامه اجرایی مراقبتهای الکترونیکی متهمان مشمول بند »چ« ماده 217قانون آیین دادرسی کیفری همانند محکومان مشمول ماده 62قانون مجازات اسلامی و زندانیان تحت نظام نیمهآزادی همگی از افراد تحت مراقبت الکترونیکی هستند ،بر این بنیاد و »به قیاس اولویت« مدت زمانی را که محکومعلیه پیش از صدور حکم در اثر صدور قرار التزام به عدم خروج از منزل یا محل اقامت تعیین شده از طریق نظارت با تجهیزات الکترونیکی )که به دلالت بندهای »الف«» ،ب« و »پ« ماده یک و بند یک ماده 2و ماده 24آییننامه مراقبت الکترونیکی( به صورت شبانهروزی تحت نظارت واحد نظارت و مراقبت الکترونیکی که بخشی از سازمان زندانها است قرار دارد ،از میزان محکومیت به حبس او کسر میشود و نادیده گرفتن این امر با عنایت به مراتب پیشگفته خلاف عدالت و نصفت قضایی است. دکتر احمد محمدی باردئی مدیر کل حقوقی قوه قضاییه