نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۰/۵۸۸

نظر به ماده 476قانون مجازات اسلامی که در صورت فوت مرتکب ،دیه را تابع احکام سایر دیون متوفی دانسته است و همچنین ماده 490قانون مذکور که در زمان بیان حکم یوم الادا بودن دیه از لفظ پرداخت کننده استفاده نموده است ،در فرضی که محکومعلیه در سال 1399فوت نموده و در سالهای بعدی دیه از اموال وی میبایست اخذ شود ،آیا دیه باید به نرخ روز اخذ شود یا با فوت محکومعلیه ،دیه وصف یومالادا بودن خود را از دست داده و صرفاً یک دین محسوب و به نرخ زمان فوت محکومعلیه محاسبه میشود؟

مطابق ماده 490قانون مجازات اسلامی مصوب ،1392ملاک محاسبه دیه »قیمت زمان پرداخت« است و از این حیث تفاوتی بین »فرض حیات و ممات محکوم« وجود ندارد .بنابراین در فرض سؤال که دیه باید از اموال متوفا پرداخت شود نیز قیمت زمان پرداخت ملاک عمل میباشد.