نظریه مشورتی ۷/۱۴۰۰/۱۳۴۵

پیرامون قابل گذشت یا غیر »قابل گذشت بودن جرم اتباط نا مشروع توسط اطفال و نوجوانان« نظر آن اداره کل را جهت بهره برداری همکاران قضایی اعلام فرمایید.

طبق تبصره 1و 2ماده 100قانون مجازات اسلامی مصوب 1392قابل گذشت بودن یا نبودن ،ناظر به جرم است و نه مرتکب و با عنایت به ماده 103قانون یادشده اصل بر غیر قابل گذشت بودن جرایم است مگر این که در قانون به قابل گذشت بودن جرم تصریح شده باشد .به موجب قسمت آخر ماده 104قانون یادشده کلیه جرایم تعزیری درجه پنج و پایینتر ارتکابی توسط افراد زیر هجده سال ،در صورت داشتن بزهدیده قابل گذشت است و چون جرم موضوع ماده 637قانون مجازات اسلامی 1375با توجه به مجازات قانونی آن بر اساس شاخصهای مقرر در ماده 19قانون مجازات اسلامی مصوب 1392جرم درجه شش است صرفاً نسبت به مرتکب زیر هجده سال و در صورت داشتن بزهدیده قابل گذشت محسوب میشود .مگر این که جرم در محدوده ماده 31قانون حمایت از اطفال و نوجوانان مصوب 1399بوده یا با لحاظ ماده 102قانون آیین دادرسی کیفری مصوب 1392 در مرئی و منظر عام ،به عنف و یا سازمانیافته ارتکاب یابد. دکتر احمد محمدی باردئی مدیر کل حقوقی قوه قضاییه